Biblioteka Tarnowskie Góry: Maria Kurtz “Szukam właściwych słów” akwarelowe portrety z książki

Serdecznie zapraszamy do Galerii Antresola na wystawę akwarelowych portretów z książki Marii Kurtz. Wystawa potrwa od 1 do 18 września 2021 r..
Finisaż połączony z promocją książki odbędzie się 16 września (czwartek) o godz. 17.00.

Maria Kurtz tarnogórzanka, absolwentka edukacji artystycznej na Uniwersytecie Śląskim w Cieszynie, specjalność malarstwo. Żona Tomka, mama Tobiasza i Emiliana, instruktorka zajęć artystycznych w PMDK im. Jordana w Tarnowskich Górach.

“Od zawsze ciągnęło mnie do malarstwa. Kolor, poczucie sprawczości, mowa w języku zrozumiałym dla bratnich dusz. Autentycznie uważam, że mam dużo szczęścia moja praca jest dla mnie szyta na miarę”. Ale prócz niej zawsze jeszcze coś tworzyłam, taki imperatyw. To była moja siła napędowa między innymi kolczyki w technice własnej, które właściwie są miniaturowymi obrazkami, anioły malowane na sklejce, pejzaże z latarniami morskimi (latarnie to również anioły, światła prowadzące bezpiecznie do portu). A ponieważ czułam, że ilustracje z książek mojego dzieciństwa w pewnej mierze mnie ukształtowały, marzyło mi się także połączenie obrazu z czyimś słowem.

Gdy urodziłam młodszego syna, poszukiwałam sposobu na względnie szybkie zaspokojenie głodu tworzenia i jednocześnie notację fajnych rodzinnych momentów. Akwarela wydawała się najbardziej odpowiednia, choć każdy, kto jej spróbował wie, jak kapryśna to technika.

Z Agnieszką przed dobrymi paru laty połączył nas internet, i to do tego stopnia, że w końcu spotkałyśmy się całymi rodzinami. Potem pojawił się pomysł współpracy nad książką, z konieczności na odległość. Książką, która byłaby spotkaniem się w pół drogi naszych marzeń. Czuję wielką wdzięczność, że to pragnienie spełniło się właśnie tak. Lepiej bym sobie tego nie wymarzyła. Ani nie przewidziała. Niektóre z portretów, które znalazły się w książce, powstały zanim zapadła decyzja o jej wydaniu, bez określonego celu, wyłącznie z wewnętrznej potrzeby. Praca nad kolejnymi była również czymś bardzo naturalnym, niewymuszonym, a towarzyszyło jej mnóstwo emocji tak intymnych, a zarazem uniwersalnych jak tylko macierzyństwo unieść potrafi. Mam nadzieję, że odnajdzie się w nich Ta i Ten, którzy po efekt naszej współpracy sięgną”.

Agnieszka Sieńkowska twórczyni pracowni i marki scrapbookingowej Makowe Pole, instruktorka warsztatów artystycznych i literackich, polonistka, autorka projektu Mama i Córka Twórcze w relacji”, pasjonatka kobiecych opowieści, doula w procesie kształcenia. Mama Danusi, Janka, Idy i Tobiasza. Żona Łukasza.

“Odkąd nauczyłam się czytać, a stało się to dosyć późno, żyję książkami. Gdy byłam nastolatką, uwielbiałam dorosłe powieści, pełne nieznanych mi wyrazów, których znaczenie sprawdzałam w słowniku. Zawsze czułam, żesłowa mają ogromną moc, ale dopiero, gdy zostałam mamą, zrozumiałam, że siła, która w nich drzemie ma dwojaką naturę: słowa mogą wspierać i budować, ale mogą też osłabiać i burzyć. W relacji z dziećmi jestem tego szczególnie świadoma. Od kilkunastu już lat zajmuję się też kolażem i scrapbookingiem. To łączące słowo i obraz, niezwykle egalitarne formy twórczości z dodatkowym praktycznym walorem jakim jest dokumentowanie wspomnień. Przez lata były moim głównym środkiem wyrazu, sposobem na ułożenie w głowie i sercu wszystkich doświadczanych emocji, pozwalały zapisać, nie tylko słowem, historie z życia naszej rodziny, były kroniką naszych kształtujących się relacji.

Gdy poznałyśmy się z Marysią w internecie, kilkakrotnie pojawiało się we mnie pragnienie stworzenia czegoś razem z nią. Gdy w końcu spotkałyśmy się na żywo” i zobaczyłam jej akwarelowe portrety rodzinne, malowane z niezwykłą czułością, oddające ulotność chwili, pomyślałam, że można potraktować je jak fotografie i oprawić w kolory, faktury i wzory, tworząc coś na kształt albumu scrapbookingowego.

Na początku pomyślałyśmy o czymś bardzo osobistym, dla nas i dla naszych dzieci. Zastanawiając się nad tekstem, który mógłby się w takim albumie pojawić, przypomniałam sobie o słowach, które zapisałam na jednej z moich prac, zrobionej tuż po narodzinach mojego drugiego dziecka, pierwszego syna. To był swego rodzaju list przesłanie dla mojego maleńkiego, chorowitego synka, o którego bardzo się bałam i którego chciałam chronić i obdarować wszystkim, co najlepsze. Towarzyszyły mi wtedy także myśli o tym, czym powinny (i czy w ogóle powinny) różnić się moje działania wychowawcze”, a zatem także słowa, które wypowiadam wobec syna, od tych kierowanych ku starszej córeczce. Echo tamtych rozważań pobrzmiewa w tekście, który znalazł się w tej książce. Z tego też powodu, oraz dlatego, że bohaterami akwarelowych migawek Marysi są jej synowie, książka, którą stworzyłyśmy opowiada o mamie i synu. Jednak jako mama córek mogę powiedzieć, że to, co w niej zawarłyśmy, jest bardzo uniwersalnym, macierzyńskim doświadczeniem. Jest to bowiem książka o stawaniu się mamą, o uczeniu się siebie w nowej relacji z dzieckiem, o rodzeniu się więzi i miłości wśród wielu różnych, także trudnych emocji. Stworzyłyśmyksiążkę- zaproszenie do poszukiwania swojej drogi i własnego głosu w macierzyństwie “.